Op 1 augustus 2020 werd deze video gepost op de site van Café Weltschmerz:
'ADHD medicatie als cashcow'
Kinderen vanaf 6 jaar, wanneer ze iets te veel motivatie tonen voor andere zaken dan dat de lerares in de klas wenst, krijgen vaak het etiket ADHD. Een karaktereigenschap wordt omgedoopt tot ziekteverschijnsel om er goed geld aan te kunnen verdienen. Het medicijn? Een harddrug: een amfetamine die blijvende sporen achterlaat bij het kind dat ermee gedrogeerd wordt, om maar rustig te blijven in de les.
Ramon Bril praat er met voormalig huisarts en epidemioloog Dick Bijl link: Cafe Weltschmerz
Sedert de introductie van SKF's 'Benzedrine's sulfaten',einde jaren 30, zijn de grote farmaceutische bedrijven voortdurend op zoek naar nieuwe afzetmarkten. Aan en voor wie of wat kunnen ze hun amfetamines en methamfetamines nog aanbevelen?
In de jaren 50 worden vrouwen en moeders, vooral met ook nog eens de komst van barbituraten, één van de belangrijkste doelgroepen. De stemming en humeur bij milde depressie positief beïnvloeden is altijd één van de effecten geweest, waar de producenten van amfetamine medicijnen het meest de nadruk op hebben gelegd.
Veel vrouwen en moeders krijgen in de loop van dejaren 50 meer en meer last van een slecht humeur, futloosheid en depressieve gevoelens. Huisartsen weten ondertussen ook dat meer dan de helft van de vage klachten, waarvoor hun patiënten, waaronder veel vrouwen, op consult komen psychosomatisch zijn. Een kant en klare mirakeloplossing hebben ze daar niet voor. De naoorlogse maatschappij brengt meer stress met zich mee. Mannen moeten buitenshuis presteren, vrouwen moeten de ideale huisvrouw en moeder zijn. Minder stress, meer ontspanning, sporten, mediteren, relativeren, gesprekstherapie, de huisdokter kan zijn patiënten heel wat aanraden om de vage stress symptomen te verminderen, maar patiënten verlangen onmiddellijk resultaat.
De artikelen en advertenties van de farmaceutische bedrijven in de medische tijdschriften waarop de huisdokters geabonneerd zijn of gratis ontvangen, verschaffen plots wel een instant-oplossing. Pillen! De dokter is tevreden dat hij zo vlug kan helpen en dat is ook de patiënt, die na het consult de dichtsbijzijnde drugstore binnenduikt, om daarna het nieuwe wondermedicijn zo vlug mogelijk te kunnen testen. Het vertrouwen is erin is zo groot, dat een placebo met wat suiker erin ook resultaat zou hebben.
Vanaf midden jaren 50 beginnen de medische concerns in hun advertenties ook steeds meer een beeld op te hangen van de gekwelde huisvrouw en moeder. Amfetamines en barbituraten maken er opnieuw een modelvrouw en moeder van.
Hieronder advertenties 1956-1969
In 1966 is 'Mothers' Little Helper' één van de nummers op 'Aftermath', de nieuwe LP van de Rolling Stones. In juli verschijnt het op single. De term wordt daarna spottend gebruik voor de pillen die dokters aan vrouwen in het algemeen en moeders in het bijzonder voorschrijven.
Hieronder: documentaire 1955 over moeders, stress en medicijnen, in dit geval barbituraten
De kinderen
Iedereen is eigenlijk gebaat met een pil. Zwangere vrouwen, vrouwen in de menopauze, jonge mannen, oude mannen... Een groep is nog ondervertegenwoordigd, en dat zijn kinderen en jongeren. In een aantal advertenties gericht op overwerkte huismoeders zijn 'lastige, te drukke, teveel aandachtzoekende kinderen' al opgevoerd als één van de redenen voor de stress van moeders. Als we nu ook eens medicijnen aan kinderen gaven?
Kort overzicht - AD(H)D medicijnen tot einde 1960 (tranquillizers niet ingegrepen)
In 1937 heeft Charles Bradley al ontdekt dat Benzedrine sulfaten (amfetamine) het gedrag van kinderen verandert (zolang ze het blijven innemen). SKF en de psychiatrie gaat daar niet verder op in. Psychiaters focussen zich dan nog altijd op stille, teruggetrokken kinderen. Dat zal zo blijven tot deze periode, midden jaren 50.
In 1942 brengt Abbott Labaratories, 'Desoxyn', een methamfetamine product op de markt. Als AD(H)D medicijn wordt het pas in 2010 goedgekeurd en gebruikt.
In september 1955 keurt de FDA het medicijn 'Biphetamine' van de firma R.J. Strasenburgh goed, een product met amfetamine en dextroamfetamine. Het mag gebruikt worden als stimulerend middel en eetlustremmer. Vanaf 1996 wordt het onder de naam Adderall aan kinderen gegeven.
Op 5 december 1955 krijgt Ciba in de USA de goedkeuring voor hun medicijn Ritalin. (zie ook Korte geschiedenis van Ritalin(e)) In 1961 krijgt Ciba ook toestemming om het product te promoten en laten voorschrijven voor kinderen met gedragsproblemen. De rush om het onderwijs in de USA te veranderen nadat de Russen de eerste zijn om in 1958 een satelliet te lanceren speelt in hun voordeel (De Sputnik en AD(H)D )
In 1956 is SKF de eerste firma die hun product Thorazine, oorspronkelijk aangekocht als een antti-misselijkheids- en braakmiddel, promoten in advertenties, voor behandeling van hyperkinetische kinderen, maar het medicijn slaat niet aan.
Er komen daarna geen nieuwe AD(H)D medicijnen op de markt tot midden jaren 70. Ritalin heeft in de jaren 60 vrij spel en zal daar meer dan gebruik van maken.
De jaren 50-70
Al sedert het begin van de 20ste eeuw is de houding van een deel van de maatschappij tegenover kinderen stilaan beginnen veranderen. Het gaat vooral om de zogezegdE 'betere klasse(s)'. Het kind van het tijdperk van de 'Industriële Revolutie' moet meer een 'model kind' worden, dat zelfbeheersing heeft en kan uitgroeien tot een succesvolle volwassene. Waar het vroeger als normaal werd bekeken dat vooral jongens die voortdurend actief waren, al eens vochten of tegenspraken, zich in school al eens misdroegen, wordt dit plots vooral in de midden- en hogere klasses steeds meer misprijzend bekeken. Meisjes moeten zich in strenge internaten leren beheersen en zich voorbereiden op een tegennatuurlijke, onderdanige rol.
En het wordt nog erger. In de loop van de jaren wordt een gezond kind plots geassocieerd met een kind dat zich gedraagt volgens de sociaal aanvaarde verwachtingen en normen. Een kind wiens gedrag afwijkt van deze vereiste sociale standaard wordt stilaan als een probleemkind met een afwijking bekeken. Er zijn natuurlijk net zoals nu extreme gevallen die moeten behandeld worden, maar ook kinderen die gewoon zichzelf zijn worden soms opgenomen in instituten voor kinderen met gedragsproblemen.
Maar het is zeker nog geen algemeen porbleem. Psychiaters zien er terecht ook niets abnormaals in. Het zijn nu éénmaal kinderen. Die worden zo geboren. Pas als een kind niet meer actief is, stil en teruggetrokken wortdt, is er een reden om je zorgen te maken. Daarom ook wordt er niets gedaan met de ontdekking van Bradley dat amfetamines gedrag bij kinderen kunnen veranderen.
Na de oorlogsjaren verandert er iets in de Amerikaanse maatschappij. Velen verhuizen naar de voorsteden. Iedereen wil plots een huis vol luxe, een auto, als het moet op afbetaling. Saai routinewerk, verveling, echtparen die elkaar alleen nog zien als ze moe zijn, het begint langzaam aan zijn tol te eisen. En gedrag van kinderen, dat jarenlang als normaal werd bekeken, begint 'op de zenuwen te werken'. Na het 'Sputnik-incident' in 1958 wordt plots verwacht dat ze in school meer gaan excelleren. Er zijn wetenschappers nodig, scheikundigen, ingenieurs. In één klap wordt het schoolsysteem rigide, strict en streng. En ook daar worden meer actieve, onoplettende kinderen vlug als een last beschouwd. Ze houden de anderen alleen maar op. Nu worden actieve, onrustige of onoplettende kinderen overal geviseerd.
En ook de psychiatrische sector in de USA begint tijdens de jaren 50 zijn visie te herzien. Er komen onderzoeken naar drukke en onaandachtige kinderen. Drie onderzoekers, Laufer, Denhoff en Solomons geven er in 1957 ook voor het eerst een naam aan: 'hyperkinetic impulse disorder'. Deze naam wordt ook gebruikt in de 2e editie van de DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) in 1968.
Ouders, school, leraars; de ganse maatschappij, iedereen is klaar voor een zelf gecreeërde epidemie.
Kinderen met AD(H)D!
Hieronder: advertenties uit de jaren 50-60 (tranquillizers wel inbegrepen)
In de jaren 60 wanneer Ritalin in 1961 goedgekeurd wordt als medicijn voor hyperkinetische kinderen, blijft Ciba og terughoudend in het plaatsen van advertenties die Ritalin voor kinderen aanbevelen. Pad begin jaren 70 na de opname van 'hyperkinetic impulse disorder' gaan ze voluit.
Iets meer dan 10 jaar geleden zond de Vara een Zembla-reportage uit 'De ADHD-hype, kinderen ziek of ziek gemaakt?' In Nederland maakten velen zich toen al zorgen over het enorme aantal voorschriften voor ADHD-medicijnen dat jaarlijks vooral voor kinderen werd uitgeschreven. Dat aantal was toen in 5 jaar tijd verdubbeld. Ouders werden onder druk gezet door school om hun kind(eren) ook tegen hun zin een ADHD-medicijn te laten nemen.
Sommige dokters schreven toen aan de lopende band pillen uit. Zo zien we in de twee video's hoe de Rotterdamse kinderarts Rob Rodrigues Pereira gemakkelijk pillen voorschrijft aan o.a. een compleet gezin en verklaart: 'Die pillen hebben ze niet gemaakt om mensen te vergiftigen, die zijn nu juist voor de gevallen die een pil nodig hebben en die ontzettend blij zijn dat een pil bestaat'. Hij werkt nog altijd als kinderarts en is ook voorzitter van het landelijk netwerk ADHD en werkt mee aan de richtlijn ADHD voor de jeugdgezondheidszorg, maar heeft ondertussen toch enigszins afstand genomen van die verklaring. Hij is nu kinderarts bij 'Medisch Centrum voor Kwaliteit van Leven' in Rotterdam en op hun site schrijft hij:
'Zo hebben gedragsproblemen naast erfelijke factoren ook vaak een relatie met opvoeding, ernstige gebeurtenissen in je leven en je plaats in de maatschappij. Ik probeer met al deze aspecten rekening te houden bij de behandeling, die vaak zal bestaan uit de combinatie praten en medicatie als dat nodig is.'
Nu kom ik nooit in de spreekkamer van dokter Pereira en kan over zijn voorschrijfgedrag nu dan ook verder niets meedelen, maar de frase 'medicatie als dat nodig is' blijft natuurlijk subjectief en hangt af van arts tot arts.
Op 4 oktober 1957 zijn de Russen de eerste om een satelliet te lanceren, de Sputnik (vertaling: een metgezel). ( Of Russian origin: Sputnik).
Het nieuws slaat als een bom in bij hun grootste concurrent, de USA. Dit is een vernedering.
Hieronder: 6 oktober 1957 - Cartoon van Jim Berryman in The Washington Post. De Amerikaanse wetenschappers zijn maar goed genoeg om toe te kijken.
Hoe is het zo kunnen mislopen vragen politici, wetenschappers, militairen en ook de doorsnee Amerikaan zich af. Er wordt al vlug met de vinger gewezen naar het onderwijs. Het progressieve Amerikaanse onderwijssysteem dat ieder kind op zijn eigen snelheid en volgens zijn eigen capaciteiten laat leren is niet geschikt om kinderen op te leiden tot nieuwe wetenschappers die kunnen concurreren met de Russische. Er wordt teveel aangemodderd op een te laag niveau. Er moet dringend een nieuw systeem komen waar de nadruk vooral moet liggen op wiskunde, wetenschap en talen, Engels maar ook buitenlandse talen.
Er wordt vlug werk van gemaakt en een jaar later wordt de 'National Defense Education Act' of NDEA goegekeurd. (Public Law 85-864 Sept.2 1958) An Act
'To strenghten the national defense and to encourage and assist in the expansion and improvement of educational programs to meet critical national needs; and for other purposes'
Onder Sec. 101 lezen we:
Er worden duizenden leerlingenbegeleiders aangeworven. Naast de scholen helpen met zich nu vooral te concentreren op wetenschap, wiskunde, Engels en vreemde talen, moeten ze er ook voor zorgen dat er niet zoveel kinderen meer vroegtijdig de school verlaten voor een laaggeschoolde job en dat kinderen ongezien hun afkomst of sociale status de kans krijgen verder te studeren. Teveel intelligente kinderen gaan verloren omdat hun ouders geen of te weinig financiële middelen hebben om hen verder te laten studeren.
Nog iets anders valt de leerlingenbegeleiders al vlug op. Een aantal leerlingen die intelligent zijn maar toch onderpresteren. Meer onderzoek moet uitwijzen wat hier de oorzaak van kan zijn. In de jaren na 1958 worden dan ook heel wat studies over deze 'onderpresteerders' gepubliceerd. Zo geeft bv de 'U.S. Department of Health, Education and Welfare' een 'Guidance for the Underachiever with Superior Ability' uit. (Guidance Underachiever)
Leraars voelen bij een aantal leerlingen die slecht presteren in de klas toch een aanwezigheid van ongebruikelijk hoge creatieve en cognitieve eigenschappen. Meer onderzoek hiernaar moet een verband leggen tussen deze leerlingen en de oorzaak van dit onderpresteren.
Ondertussen worden in scholen maatregelen genomen. In het progressieve schoolsysteem in de USA staan de banken of tafels in de klaslokalen niet volgens een vast patroon. Leerlingen mogen al eens rechtstaan en rondwandelen in klas om iets te nemen dat hen kan helpen. Het nieuwe systeem maakt daar komaf mee. De schoolbanken worden nu in het gekende vaste patroon geplaatst in de richting van de leraar, en leerlingen moeten verplicht blijven zitten. Dit is minder geschikt voor 'beweeglijke kinderen'.
Een jaar voordien in 1957, hebben Maurice Laufer, Eric Denhoff en Gerald Solomons in het Emma Pendleton Bradley Home in Riverside, Rhode Island, onderzoek gedaan naar kinderen die moeite hebben met stilzitten en concentratieproblemen hebben. Deze kinderen kregen tot dan een label van MBD (minimal brain damage). De resultaten van hun onderzoek worden in 1957 gepubliceerd in 'Psychomatic Medicine'. Ze stellen daarbij voor, deze kinderen van nu af aan het label 'hyperkinetic impulse disorder' mee te geven.
Het 'Sputnik-incident' , deze studie en de begeleiders die op zoek gaan naar onderpresteerders komen eind jaren 50, begin jaren 60 samen. Leraars herkennen door het nieuwe schoolsysteem vlugger de kinderen die wat actiever zijn en moeite hebben met het lange stilzitten en geconcentreerd blijven. Ze associëren deze eigenschappen al vlug met minder of onderpresteren, waardoor ze veel kans lopen om te vlug school te verlaten en ondanks hun kwaliteiten en mogelijkheden verloren te gaan voor het onderwijs.
Nu blijft alleen nog de vraag over. Wat kunnen we doen? Hoe kunnen we die kinderen toch beter laten presteren, en 'redden'? Kinderpsychiaters en psychologen moeien zich steeds meer, waardoor ook veel ouders zich steeds meer zorgen gaan maken over dit 'probleem'. Tot WOII was er een algemene tendens onder Amerikaanse psychiaters dat een neurologische afwijking in het brein de oorzaak was van een mentale ziekte of psychische stoornis. Die werd dan aangepakt met psychoactieve medicijnen, electroshocks en zelfs lobotomie. Na de oorlog wordt onder invloed van vele uitgeweken Europese pyschiaters meer overgeschakeld naar psychoanalyse en preventieve sociale psychiatrie. Onder andere overbevolking, blootstelling aan geweld, teveel stress, armoede en andere problemen worden gezien als mogelijke oorzaken van mentale problemen.
Presdident Kennedy is een hevige voorstander van sociale psychiatrie. Ondertussen blijven zowel leerlingenbegeleiders in scholen, en psychiaters en psychologen in ziekenhuizen intensief speuren naar kinderen Veel ouders beginnen zich plots af te vragen of dat kwajongensgedoe, tegenspreken, niet luisteren, slordig zijn geen stoornis is.
Sociale psychiatrie vraagt ook grote inspanningen van zowel ouders, leraars als de maatschappij. Allemaal tijdrovend en duur. Er zou een gemakkelijkere oplossing moeten gevonden worden. De farmaceutische sector ziet zijn kans.. Zo ook CIBA die al een aantal jaar met geen te groot succes een medicijn promoot voor behandeling van patienten met een depressie in psychiatrische instellingen: de wonderoplossing wordt het wondermedicijn Ritalin. (zie Korte geschiedenis Ritalin(e)).
Ciba voert een agressieve reclamecampagne voor hun medicijn. In korte tijd wordt hyperactiviteit door ouders en leraars nu algemeen als een stoornis en ziekte beschouwd. Ritalin maakt AD(D)H groot. Het is niet alleen voor ouders en leraars een godsgeschenk, maar ook voor huisartsen, psychologen en psychiaters. Vooral deze laatsten helpen mee aan het enorme succes van Ritalin. Ze zijn maar wat trots dat ze nu een instant-oplossing kunnen aanbieden. Geen gedoe met lange kostelijke behandelingen, aanpassingen thuis of in school. Gedaan met de problemen die zo'n 'lastig' kind met zich meebrengt. De vele soms heftige bijwerkingen van het medicijn zijn een kleine tol, die moeten er maar bijgenomen worden, voor het groter goed!
En hoe meer kinderen er een diagnose krijgen hoe meer verkoop. Ciba en vele andere farma concerns doen maar wat hun best om kinderen die wat teveel kattekwaad uithalen, al eens durven tegen te spreken of opstandig zijn, niet graag hun huiswerk maken en noem maar op, af te schilderen als probleemkinderen die met hun product een modelkind kunnen worden. Magazines brengen artikelen waarin ouders hun enthousiasme uitschreeuwen over het wondermedicijn.
Er waren nog andere wondermedicijnen om hyper-kinetische kinderen te helpen. Hieronder een advertentie van Mellaril (thioridazine), een middel ontwikkeld tegen schizofrenie en psychose, dat dus ook aan kinderen werd toegediend!. In 2005 stopte Novartis vrijwillig met het fabriceren en verkopen van het medicijn omdat het in teveel gevallen hartritmestoornissen veroorzaakte. Een bijwerking die ook bij een aantal kinderen voorkomt die Ritalin gebruiken!
Het wordt dus nog geen AD(H)D genoemd maar de diagnose is hetzelfde. Al deze kinderen hebben plots een neurobiologische stoornis en moeten met medicijnen genezen worden. Dat dit nooit wetenschappelijk is aangetoond moet er ook maar bijgenomen worden. (Dat is het ondertussen nog altijd niet); Een halve eeuw verder gaat de opmars van ADHD en Ritalin (in België Rilatine genoemd) nog altijd verder. Het wordt nog altijd als de gemakkelijkheidsoplossing beschouwd. Ongetwijfeld zijn medicijnen voor een kleine groep met extreme symptomen nodig, maar Ritalin en aanverwanten wordt op aandringen van sommige leerkrachten, psychiaters en ouders zelf steeds meer massaal aan kinderen met gedragseigenschappen van AD(H)D voorgeschreven. Er wordt te vaak onmiddellijk de voorkeur gegeven aan de gemakkelijkste en meest kostenbesparende behandeling.
Zo was de Sputnik dus onvrijwillig de oorzaak dat veel kinderen wereldwijd nu dikwijls tegen hun zin medicijnen moeten slikken die hen zelf meer ongemak bezorgen door de heftige bijwerkingen dan dat ze goed doen. Maar dat goed is er dan wel voor ouders, opvoeders en vooral school en leerkrachten. 'Zogezegd 'probleemgedrag' wordt zo in de kiem gesmoord.
Hieronder: Advertentie 1976 - Cylert met een waslijst van heftige bijwerkingen werd in 2005 van de markt gehaald door zijn producent 'Abbott Laboratories'. Het middel veroorzaakte bij een aantal kinderen een 'leverfalen'. Gelukkig kon een kind na een behandeling van 8 weken toch al beter tekenen! Wie zou dan nog twijfelen?
In 1971 wordt bij de United Nations een resolutie goedgekeurd waarin het de landen die deel uitmaken van de organisatie belet om publiciteit te maken voor psychotropische medicijnen (medicijnen die invloed hebben op het brein, emoties en gedrag. De advertenties verschijnen daarna alleen in magazines voor huisartsen, psychologen en psychiaters.
In de USA houden de medicijnconcerns zich gedurende 30 jaar aan deze maatregel en gebruiken andere methodes om onder andere hun ADHD medicijn te pushen. Begin 2 februari 2001 krijgt Celltech toestemming van de US Food and Drug Administration om hun nieuwe medicijn Metadate CD, een langwerkend middel met methylphenidaat tegen ADHD op de markt te brengen. Dit medicijn wordt een nieuwe concurrent van het populaire Ritalin. De firma wil het product tegen september op de markt brengen. (Metadate release)
Het maar één keer per dag een pilletje moeten nemen, heeft veel voordelen op het 3 keer per dag moeten innemen van bvb Ritalin. Recent heeft ook Alza, zo'n langwerkend middel in de USA op de markt gebracht, Concerta. In de eerste vijf maanden na de lancering daarvan werd van het medicijn al voor 68 millioen dollar verkocht. Ondertussen heeft Shire in de UK, een langwerkende formule van hun ADHD-medicijn Adderall ontwikkeld, dat ook binnen een paar maanden zal te koop aangeboden worden. Het belooft een harde strijd te worden tussen de farmaceuten om ouders van kinderen met een ADHD-diagnose voor hun product te laten kiezen.
Om Metadate CD te lanceren en te promoten heeft Celltech ongeveer 115 nieuwe vertegenwoordigers aangenomen, wat het aantal dat Metadate CD moet aanprijzen bij psychiaters en huisartsen op 400 brengt. Celltech wil ook de nadruk leggen op het feit dat ze overtuigd zijn dat hun middel beter is dan Concerta omdat het net iets korter werkt als het 's morgens wordt ingenomen en zo zal zorgen dat kinderen 's avonds meer eetlust hebben en beter zullen slapen. Of dat effectief zo is moet natuurlijk nog blijken, maar het is duidelijk dat de messen worden geslepen om hun product als 'beter dan de andere merken' te promoten. (Comparative Study - Celltech Pharmaceuticals)
Jammer natuurlijk dat je geen publiciteit mag maken in week- of maandbladen vinden ze bij Celltech. Maar plots krijgt iemand een briljant idee en vraagt zich af waarom dat niet zou kunnen. De United Nations-resolutie is toch geen Amerikaanse wet. Het is meer een 'gentlemen's agreement' onder naties. Celltech plaatst dan ook in augustus 2001 voor de eerste keer sedert 1971 een advertentie voor een psyschotropisch medicijn in een aantal magazines. Ze willen vooral moeders bereiken en kiezen dan ook voor vrouwenmagazines, zoals 'Ladies' Home Journal' en 'Parade'.
Veiligheidshalve voegt Celltech ook 'Information for patients taking Metadate CD, or their parents or caregivers' bij.
Het plaatsen van deze advertentie juist voor het begin van een nieuw schooljaar veroorzaakt heel wat controverse en verontwaardiging: Controversy Erupts Over Ads for ADHD drugs
Wanneer de DEA (Drug Enforcement Administrtion) Celltech vraagt om op te houden met dergelijke advertenties te plaatsen omdat dit een ernstig risico inhoudt voor het nationale probleem van misbruik van gereguleerde stoffen, blijft Celltech voet bij stuk houden. Ze overtreden geen enkele Amerikaanse wet
Simon Cartwell, CEO van Celltech Pharlaceuticals, geeft echter de volgende verklaring:
"We are aware of and understand the Drug Enforcement Administration's concern over advertising controlles substances of patients. They want to minimise the potential for abuse and diversion-medications falling into the wrong hands. We feel that our advertisement is entirely consistent with this position."
De F.D.A. (Food and Drug Adminstration) beslist daarna dat de advertenties niet zullen verboden worden, zolang er ook gewezen wordt op het mogelijk gevaar bij gebruik of misbruik.
De andere farmaceutische bedrijven kunnen natuurlijk niet achterblijven en het resultaat is dat er plots in talrijke tijdschriften advertenties verschijnen voor medicijnen die allemaal een wondermiddel schijnen te zijn voor kinderen met AD(H)D. Ze richten zich vooral tot moeders.
Hieronder: Advertentie voor Adderall XR van Shire (2002). Met dit medicijn zet uw zoon de vuilnis buiten, mogen zijn vriendjes komen spelen, maakt hij zijn huiswerk en kan hij daana een spelletje met je spelen.
In deze advertentie van 'Intuniv' haalt hun medicijn eindelijk het echte kind tevoorschijn vanuit het monster dat het nu is.
Hieronder: Avertentie voor Concerta. De advertentie helpt je ook om vast te stellen wanneer je kind ADHD heeft. De leraar belt (die heeft natuurlijk alleen graag barve, rustige leerlingen), je zoon weet niet wie George Washington is, maakt ruzie met zijn zus, vergeet zijn rugzak in de bus en heeft problemen met een boekbespreking over de Amerikaanse presidenten? Ja, bingo dan heeft hij ADHD en is Concerta daar om hem te redden. Na het innemen van een pilletje gaat hij plots met een vriendje naar de bibliotheek, leert hij wie George Washington is en maakt de leraar (die belde) trots. Wat voor moeder ben je nou als dat ook jou droom is niet is voor je zoon?
Adderall XR zorgt ervoor dat je zoon eindelijk wat betere punten krijgt voor zijn toets. Daarna is the sky the limit en wordt hij zelfs chirurg!
Equasym XL:
Hieronder: The New York Times: Selling ADHD - How Pharmaceuticals played on fears
De advertenties missen hun doel niet. Vele ouders zijn er plots van overtuigd dat het allemaal reuze meevalt. Kinderen te druk thuis of in school? Punten van toetsen of examens niet schitterend, dan is er plots een gemakkelijke oplossing, een pilletje. Waarom zou je nog tijd verspillen aan opvoeding, begeleiding van je kind, of ijveren voor aanpassingen in school als een pilletje per dag helpt....
Niet alleen ouders maar ook psychiaters beschouwen de langwerkende medicijnen als een godsgeschenk. Resultaat: in 2001 alleen al schrijven artsen in de USA meer dan 20 millioen voorschriften uit voor ADHD-medicijnen. Dat er zo goed als niets geweten is over het lange termijn effect op kinderen, is iets dat er maar moet bijgenomen worden. Howard Abikoff, onderzoeksdirecteur bij het 'Child Study Center' van de Universiteit van New York verklaart: 'Je kan hier je ogen niet voor sluiten. Dit (de medicijnen) maakt een monumentaal verschil, zowel voor de kinderen als hun ouders.' Abikoff is ook één van de voornaamste onderzoekers bij het 'National Institute of Mental Health' die na een studie tot de conclusie zijn gekomen dat Ritalin veel effectiever is dan gedragstherapie bij het behandelen van AD(H)D.
Hieronder: Ditzelfde Child Study Center komt eind 2007 in opspraak met hun 'gijzeling-advertenties' voor verschillende 'psychiatrische- en leerstoornissen'. (Ranson Note Ads)
Zo is er ook één voor ADHD:
'We are in possession of your son. We are making him squirm + fidget until he is a detriment to himself + those around him . Ignore this + your kid will pay. (signed) ADHD'
Na 2 weken moeten ze de campagne stopzetten.
Lawrence Diller, van wie in 1998 het boek 'Running on Ritalin' verschenen is, verklaart dat 'Ouders nu gewoon bij een dokter langs gaan en het ADHD-medicijn dat ze willen voorgeschreven krijgen voor hun kind met naam noemen'. Alsof je naar de supermarkt gaat om iets te kopen waarvoor je reclame hebt gezien.
Celltech ontwerpt zelfs een speciale coole Metadate CD-superheld voor kinderen met ADHD. Hij schittert ook vooraan op een brochure die vertegenwoordigers van Celltech aan dokters bezorgen, die ze dan daarna aan ouders kunnen geven. Veel ouders krijgen door al die publiciteit de indruk dat medicijnen geven de enige oplossing is voor een kind met ADHD-gedrag. Artsen, psychiaters, psychologen, de schooldirectie, schoolpsychologen, zorg- en gewone leraars, allemaal oefenen ze druk uit op ouders om onmiddellijk voor de gemakkelijke medicijn-oplossing te kiezen. Het gaat soms zover dat ze ouders beschuldigen van verwaarlozing als die weigeren medicijnen aan hun kind te geven.
Vele ouders die ondanks alle publiciciteit nog sceptisch staan tegenover het toedienen van medicijnen, die kans geven op zware bijwerkingen, bezwijken onder die druk. Dat zijn allemaal toch allemaal specialisten die weten wat goed is voor kinderen en het beste met hen voorhebben? Ze zullen dus wel gelijk hebben. De enige die geen mening mag hebben is het kind zelf.
Zo worden na het lanceren van publiciteit in 2001 nog meer kinderen gedwongen een AD(H)D-medicijn te nemen. Het wordt meer en meer als vanzelfsprekend aanvaard, dat een kind dat wat te druk is of een aantal andere gedragskenmerken vertoont die op AD(H)D kunnen wijzen, best maar onmiddellijk medicijnen neemt.. Even gewoon als een pilletje tegen wat hoofdpijn.
En zoals gewoonlijk waaien Amerikaanse ideeën via allerhande kanalen over naar het Europese continent. Ook daar worden de langwerkende medicijnen voor AD(H)D kinderen met open armen en hoerageroep ontvangen. In 2020 is dit nog niet veranderd. Groeiende kritiek van artsen, psychiaters of onderzoekers op dit gebruik van psychofarmaca door jonge kinderen maakt geen indruk op de aanhangers van medicijnen. Na een AD(H)D-diagnose is een medicijn de volgende als-van-zelf-sprekende stap om een kind te helpen, Hoewel er op gehamerd wordt eerst psycho-educatie en gedragsinterventies te proberen, willen veel ouders zo vlug mogelijk met medicatie beginnen.
Critici die vinden dat het niet de kinderen zijn die moeten veranderen maar het alleen op prestaties gerichte schoolsysteem worden vaak op hoongelach onthaald. Sommige Vlaamse politici doen hun best om maatregelen die getroffen werden om AD(H)D-kinderen evenveel kansen te geven als iedereen, vlug weer af te schaffen. Er moet geëxcelleerd worden. Neem uw medicijnen is blijkbaar de boodschap, anders is er geen plaats voor u in het onderwijs.
Hieronder: een aantal Amerikaanse kinderen vertellen in 1995 hoe ze gedwongen worden om Ritalin te nemen en hoe ze zich daarbij voelen.
