Anne Taintor and kids..

Anne Taintor

John Holt - How Children Fail 1964

Site John Holt GWS

In het bericht John Holt -  John Holt - toespraak ter verdediging van kinderen zagen we hoe John Holt samen met zijn medewerkers een verklaring opmaakt die op 29 september 1970 voorgelezen wordt op een hoorzitting in het Huis van Afgevaardigden. Die vindt plaats na het schandaal dat een artikel, over een groot aantal kinderen die soms gedwongen medicijnen krijgen toegediend om hun gedrag te veranderen, in de zomer in de Washington Post werd gepubliceerd. 

John Holt wordt geboren in 1923. Nadat hij afstudeert in 1943, neemt hij dienst in de Navy, waar hij in 1946 ontslagen wordt. Hij werkt daarna een paar jaar voor de United World Federalists, een organisatie die wereldvrede wil bereiken door het vormen van én wereldwijde regering. Omdat de vereniging geen vooruitgang boekt, neemt hij in 1952 ontslag. In 1953 begint hij les te geven in een basisschool. Na een paar jaar lesgeven raakt hij steeds meer overtuigd dat er iets grondig verkeerd is met het schoolsysteem en hoe kinderen behandeld worden en moeten leren.

In 1964 verschijnt zijn eerste boek: How Children Fail - zie pdf hieronder

Hieronder: Revised edition 1982

Since I wrote this, I have stopped believing that "schools," however organized, are the proper, or only, or best places for this. As I wrote in Instead of Education and Teach Your Own, except in very rare circumstances the idea of special learning places where nothing but learning happens no longer seem to me to make any sense at all. The proper place and best place for children to learn whatever they need or want to know is the place where until very recently almost all children learned it - in the world itself, in the mainstream of adult life. If we put in every community, as we should (perhaps in former school buildings), resource and activity centers, citizens' clubs, full of spaces for many kinds of things to happen- libraries, music rooms, theaters, sports facilities, workshops, meeting rooms - these should be open to and used by young and old together. We made a terrible mistake when (with the best of intentions) we separated children from adults and learning from the rest of life, and one of our most urgent tasks is to take down the barriers we have put between them and let them come back together..."

John Holt - toespraak ter verdediging van kinderen 1970

In het bericht: The Omaha Incident zagen we hoe in de zomer van 1970 een artikel in de Washington Post: 'Omaha pupils given behaviour drugs', door talloze kranten in de ganse US wordt overgenomen en zorgt voor heel wat verontwaardiging. Op 29 september wordt in het 'Huis van Afgevaardigden' daarover een hoorzitting gehouden, onder leiding van William L. Dawson.

10 personen komen op de hoorzitting een verklaring afleggen en/of antwoorden geven op de vragen van de leden van de commissie. Eén daarvan is John Holt 'educational consultant and lecturer at Harvard University'. Het is de bedoeling dat hij persoonlijk aanwezig zou zijn, maar omdat hij dezelfde dag een lezing geeft in Indiana komen zijn medewerkers Paul Curtis en Roger Smith een verklaring voorlezen die ze samen met John Holt hebben voorbereid. Het is Paul Curtis die het woord neemt.

Wat volgt is één van de meest bevlogen toespraken ooit ter verdediging van kinderen die, omdat ze zich niet kunnen of willen aanpassen aan een tegennatuurlijk schoolsysteem, een etiket van een stoornis of ziekte opgeplakt krijgen, en dan ook nog eens krachtig medicijn moet innemen. De natuur van het kind zelf , hoe het geboren wordt en opgroeit wordt als te lastig en onaangepast beschouwd voor een prestatiemaatschappij. 

"Eén van mijn zorgen was het gebrek aan echte kennis over de aard en de gevolgen van het gebruik van deze medicijnen. Wat gebeurt er echt wanneer een kind deze medicijnen krijgt toegediend? Een moeder brengt haar kind naar een dokter en zegt: ' Dokter mijn kind doet dit en dat, hij wil niet stilzitten tijdens de maaltijden, hij vecht met andere kinderen, hij let niet op wanneer ik tegen hem praat, enz..enz...Ziet de dokter zelf iets van dit gedrag? Dat doet hij niet. Kan hij op enige manier de geschiedenis van dit kind en de moeder kennen, of er iets is in haar manier van omgaan met het kind, dat de oorzaak zou kunnen zijn van dit gedrag? Dat doet hij niet.

Voldoet hij aan zijn minimum verantwoordelijkheid als dokter door het kind grondig genoeg lichamelijk te onderzoeken om redelijk zeker te zijn dat er geen andere somatische klacht is die de oorzaak is van het gedrag van het kind - slecht gehoor of zicht, andere lichamelijke stoornissen, een spier- of zenuwletsel, spanning, pijn, te lage bloedsuikerspiegel, een proteïne of vitamine tekort, allergieën, klierstoornissen. In de gevallen, waar ik van op de hoogte ben, deed hij dat niet. Test hij op enige manier de hypothese dat iets anders dan een hersenletsel de oorzaak is dat de moeder hem zo beschrijft als nu doet? Meestal doet hij dat niet."

"Zou één van de oorzaken,niet het feit kunnen zijn dat we levendige, nieuwsgierige, energieke kinderen, die verlangen om in contact te komen met de wereld en erover te leren, in steriele klaslokalen steken met leraars die hen over het algemeen noch respecteren, begrijpen of vertrouwen, hun vrijheid van meningsuiting en bewegingsvrijheid zodanig beperken, dat dit zelfs in een maximum beveiligde gevangenis zou beschouwd worden als buitensporig en onmenselijk en dat hun leraars zelf dit nooit zouden kunnen of willen verdragen? En wanneer deze kinderen dan zich verzetten tegen deze brutale, onvoorstelbare behandeling, en er zich woedend, ontzet en in shock van afkeren, zeggen wij dat ze ziek zijn en 'ingewikkelde en weinig-begrepen' stoornissen hebben, en gaan daarna over tot het toedienen van krachtige medicijnen, die zeker complex zijn, en waarover wij zo goed als niets weten over hun werking op lange termijn, zodat ze meer aangepast zouden zijn om de stompzinnige dingen te doen, die de school van hen vraagt.

We horen Dr. James H. Satterfield, een psychiatrist uit Los Angeles en directeur van het 'Ziekenhuis voor Hyperactieve kinderen' van het 'Gateway Hospitaal', zeggen: "Het schoolsysteem is gewoonlijk de beste plaats om hyperkinesie te herkennen. De leraars zijn gewoonlijk de eerste om in te zien dat er iets mis is met een kind." Hij voegt eraan toe dat hij geen probleem of misbruik ziet in een behandeling met medicijnen. Veronderstel eens dat ik Dr. Satterfield zou verplichten om, onder dreiging van zware straffen, absoluut stil te zitten,zonder zelfs maar van houding te veranderen, niet te spreken of enig geluid te maken zonder mijn toelating, gedurende vele uren van een dag, en niet één dag maar ongeveer 180 dagen in een jaar. Hoe zou hij reageren op dit bevel? Hij zou zich ongetwijfeld verzetten op iedere manier die hij kan.   

Veronderstel eens dat ik dan zou verkondigen dat zijn aarzeling of weigering om mijn bevelen op te volgen, aantonen dat hij aan een ziekte lijdt met de naam 'hyperkinesie, en dat ik voor zijn eigen welzijn, en of hij het nu leuk vond of niet, hem een krachtig, nieuw medicijn zou toedienen om hem wat meer gedwee te maken. Wat dan? Zodra hij kon, zou hij me waarschijnlijk laten arresteren en opsluiten, als een een soort van gevaarlijke en misdadige gek. En de meeste redelijke personen zouden denken dat hij meer dan gelijk heeft om dat te doen. Kinderen hebben veel energie. Ze houden ervan te bewegen, ze leven en leren met hun lichaam en spieren, niet alleen hun ogen en oren. Wanneer volwassenen hen proberen te dwingen om gedurende een lange periode stil te zijn, dan hebben ze daar een hekel aan en verzetten zich. De meesten van hen kunnen bang gemaakt en het zwijgen opgelegd worden door bedreigingen en omkoperij, maar 5 tot 15 procent kan dat niet. En dan geven we die de diagnose dat ze lijden aan een leer-ziekte die we hyperkinesie noemen.

We zouden onszelf moeten afvragen hoe kinderen zich gedragen tijdens die jaren van hun leven, wanneer ze, volgens bijna iedereen die hun leerproces bestudeerd heeft, vlugger en blijvend leren dan in gelijk welke andere periode. Zitten ze stil en rustig, en wachten ze tot iemand hen dingen vertelt of toont? Dat doen ze niet. Ze bewegen voortdurend rond, en onderzoeken voor zichzelf, met al hun zintuigen en op alle mogelijke manieren, ieder deel van de wereld rond hen, dat ze kunnen bereiken. Zeggen we dat een baby of een peuter, druk bezig met onderzoeken en experimenteren, bijna nooit stil, tenzij hij slaapt, lijdt aan hyperkinesie? Dat doen we niet. We erkennen dat hij een buitengewoon bekwame leerling is, en dat zijn kennis door zijn activiteit groeit. Inderdaad, we kunnen veel bewijs voorleggen dat een kind, dat tijdens zijn babyjaren en kleutertijd de kans ontnomen wordt om rond te lopen en op zijn eigen manier op ontdekkingstocht te gaan, later heel veel moeite heeft bij het leren. Hoe en waarom beslissen wij dat de energie en beweeglijkheid die passend, noodzakelijk en waardevol zijn bij een driejarige, bij een zesjarige als een ziekte moeten beschouwd worden? 

Het antwoord is heel eenvoudig. We beschouwen het als een ziekte, omdat het ons moeilijkheden bezorgt bij het besturen van onze scholen als maximaal beveiligde gevangenissen, zoals we nu doen, en dit voor het comfort en gemak van de leraars en de bestuurders die er werken. 

De energie van de kinderen is 'slecht', omdat het een ongemak is voor de uitgeputte en overbelaste volwassenen, die niet willen, of weten hoe, of in staat zijn om hen bij te houden. 

Gezien het feit dat enkele kinderen wat meer energiek en actiever zijn dan anderen, zou het dan niet gemakkelijker zijn op een gezondere en menselijker manier, met dit feit om te gaan, door hen meer tijd en ruimte te geven waarvan ze gebruik kunnen maken om hun energie kwijt te raken. 

Ter  aanvulling op de opvoedkundige vragen zijn er twee andere gebieden die we moeten overwegen. Ten eerste de sociale reactie van een kind en ten tweede de soorten van druk waaraan zijn ouders aan onderhevig zijn. 

In het eerste geval, denk ik dat we met grote zekerheid kunnen zeggen,, dat wanneer we denken dat een kind vreemd is, hem behandelen alsof hij vreemd is, en hem vertellen dat hij vreemd is, hij over zichzelf ook  zal beginnen denken dat hij vreemd is en zich meer en meer vreemd zal gedragen. Ik heb enkele van die kinderen zelf gekend. Ze spraken vaak en gedroegen zich vaak alsof ze een vergunning hadden om zich gek te gedragen, en dingen te doen, waarvoor andere kinderen verlegen of beschaamd waren, of verboden waren om te doen. Dit droeg dan weer bij tot hun reputatie van vreemd zijn en omgekeerd, als in een vicieuze cirkel. 

Verder, in een maatschappij waarin ouders onder enorme druk staan om hun kinderen er goed te laten uitzien en goed te presteren, in school en overal elders, waarin mensen hun eigen leven zin geven door de prestaties van hun kinderen, zijn de ouders van deze kinderen uit de rat race en ervan verlost. Andere mensen zouden zichzelf kunnen kwellen -"Wat heb ik gedaan? Wat moet ik doen?" - wanneer hun zoon of dochter gezakt is in school, zich misdragen heeft of vensters gebroken. Maar die andere ouders moeten dit niet doen, omdat zij het perfecte antwoord hebben - hun kind heeft een medisch label, het is dus niet hun fout, er is niets dat zij eraan kunnen doen. 

En wat een geluk dat die experten er zijn om zich om hun arme lievelingen te bekommeren. Er wordt voor iedereen gezorgd behalve natuurlijk voor het kind zelf, dat een label krijgt waarop voor hemzelf duidelijk 'freak' staat. En diegenen die het dichtst bij hem staan ontnemen hem, ondanks hun genegenheid, datgene wat hij en alle kinderen het meest nodig hebben - respect, geloof, hoop en vertrouwen."

Huisonderwijs - Homeschooling

Er zijn diverse oorzaken waarom ieder jaar steeds meer kinderen een diagnose van AD(H)D krijgen en daarvoor een 'geneesmiddel' moeten nemen. Farmabedrijven die elkaar steeds meer beconcurreren en het beeld van zogezegd abnormaal hyperactieve kinderen levend moet houden, want allemaal hebben ze het perfecte medicijn. Ouders die te gemakkelijk die medicijnen geven aan hun kind(eren) omdat ze overtuigd worden dat dat normaal is en de beste oplossing. En tenslotte het 'conformisme' van de maatschappij.

Een maatschappij die drijft op prestaties en daarvoor voortdurend nieuw 'materiaal' nodig heeft. Dat die prestatiegerichte maatschappij ongelukkig maakt, is al lang duidelijk, maar ééns je in de rat race meedraait, kan je er bijna onmogelijk weer aan ontsnappen. Je bent er ook maar beter op voorbereid.  Het doel, je zoveel mogelijk laten betalen voor het oninteressante, geestdodende werk dat je zal moeten doen. En kijk daar zijn onze scholen ideaal voor, waar zoveel mogelijk 'identiek materiaal' klaargemaakt wordt, éénheidsworst, die zich gemeenschappelijk verbonden voelt en alles doet om zoveel mogelijk conform te zijn. Niet altijd een gemakkelijke taak. In een totalitaire staat heb je zoveel last niet, je braiwasht kinderen tot ze meer van hun natie houden dan van hun eigen ouders en hun hoogste ideaal is om er bij te horen. De Pioniers en de Komsomol was dé droom van iedere Russisch kind. 

Wij leven in een kapitalistische democratie maar toch wordt er ook hier zoveel mogelijk moeite gedaan om alleen de gewenste elementen op de juiste plaats te krijgen. Peuters en kleuters mogen nog enigszins hun gang gaan, maar vanaf de basisschool wordt het menens. Alle spontaniteit en creativiteit moet nu verdwijnen. Stilzitten en zwijgen is de boodschap. Punten halen en presteren het doel. Voor een Bart De Wever en zijn lakei Weyts is er maar één woord dat telt, 'excelleren'. Wie dat niet doet of kan, die moet er uit. Veel ouders geven daarom vlug toe en laten hun kind methylfenidaat of amfetamines nemen

In andere landen is het niet veel beter. In een paar andere berichten had ik het al over John Holt: John Holt 1970 + How Children Fail 1964 . In 1981 is hij te gast in 'The Phil Donahue Show', waar er gediscussieerd wordt met en over ouders die hun kinderen 'homeschooling' geven, omdat ze van mening zijn dat dit beter voor hen is dan een publieke school. De sfeer van het publiek in de studio is ronduit vijandig. John Holt moet verscheidene herhalen dat  alle ouders vrij zijn om hun kind(eren) naar school te zenden, als ze vinden dat dit voor hem of haar het beste is. 

Tegenstanders van 'homeschooling' staan echter klaar met een ganse reeks verwijten aan deze onverantwoordelijke ouders, die hun kinderen ontzeggen waar ieder Amerikaans kind toch recht op heeft, een degelijke opvoeding in school, waar je aan football kan doen en cheerleading. In de uitzending merk je weer maar eens hoe typisch het is voor een conformist om iedereen die volgens hem- of haarzelf afwijkt van de norm en het ook maar aandurft een andere mening te hebben, aan te vallen en te veroordelen. Een bewijs dat je ook in een democratische staat gebrainwasht kan worden, en onverdraagzaam wordt voor iedereen die niet blindelings volgt. Ik kan me voorstellen dat het voor deze ouders ook geen al te grote stap zal zijn om een kind onnodig een medicijn toe te dienen, om het net als henzelf meer conform te maken aan een schoolsysteem, dat hen geleerd heeft niets, van wat ze als normaal aanvaarden, in twijfel te trekken. 

Bekijk hieronder de uitzending uit 1981 met John Holt

Wat velen waarschijnlijk niet weten is dat thuisonderwijs in Belgë ook wettelijk is. Er is namelijk geen schoolplicht maar eer 'leerplicht' van 6 tot 18 jaar: Vlaanderen Thuisonderwijs

Leave them kids alone!

 There were certain teachers who would hurt the children in any way they could.

When we grew up and went to school

There were certain teachers who would
Hurt the children in any way they could

By pouring their derision
Upon anything we did
And exposing every weakness
However carefully hidden by the kids
But in the town, it was well known
When they got home at night, their fat and
Psychopathic wives would thrash them
Within inches of their lives.

We don't need no education
We dont need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teachers leave them kids alone
Hey! Teachers! Leave them kids alone!
All in all it's just another brick in the wall.
All in all you're just another brick in the wall.

I don't need no arms around me
And I dont need no drugs to calm me.
I have seen the writing on the wall.
Don't think I need anything at all.
No! Don't think I'll need anything at all.
All in all it was all just bricks in the wall.
All in all you were all just bricks in the wall.

The Myth of the Hyperactive Child (1975)

In september 1975 verscheen bij Pantheon Books: 'The Myth of the Hyperactive Child: And Other Means of Child Control'. 

Hieronder: Review 'In These Times' 13 december 1976 - p18

Luister hier naar een interview met Diane Divorky: Broadcast 24 oktober 1975 

'De ADHD-hype, kinderen ziek of ziek gemaakt?'

Iets meer dan 10 jaar geleden zond de Vara een Zembla-reportage uit 'De ADHD-hype, kinderen ziek of ziek gemaakt?' In Nederland maakten velen zich toen al zorgen over het enorme aantal voorschriften voor ADHD-medicijnen dat jaarlijks vooral voor kinderen werd uitgeschreven. Dat aantal was toen in 5 jaar tijd verdubbeld. Ouders werden onder druk gezet door school om hun kind(eren) ook tegen hun zin een ADHD-medicijn te laten nemen.

Sommige dokters schreven toen aan de lopende band pillen uit. Zo zien we in de twee video's hoe de Rotterdamse kinderarts Rob Rodrigues Pereira gemakkelijk pillen voorschrijft aan o.a. een compleet gezin en verklaart: 'Die pillen hebben ze niet gemaakt om mensen te vergiftigen, die zijn nu juist voor de gevallen die een pil nodig hebben en die ontzettend blij zijn dat een pil bestaat'. Hij werkt nog altijd als kinderarts en is ook voorzitter van het landelijk netwerk ADHD en werkt mee aan de richtlijn ADHD voor de jeugdgezondheidszorg, maar heeft ondertussen toch enigszins afstand genomen van die verklaring. Hij is nu kinderarts bij 'Medisch Centrum voor Kwaliteit van  Leven' in  Rotterdam en op hun site schrijft hij:

'Zo hebben gedragsproblemen naast erfelijke factoren ook vaak een relatie met opvoeding, ernstige gebeurtenissen in je leven en je plaats in de maatschappij. Ik probeer met al deze aspecten rekening te houden bij de behandeling, die vaak zal bestaan uit de combinatie praten en medicatie als dat nodig is.' 

Nu kom ik nooit in de spreekkamer van dokter Pereira en kan over zijn voorschrijfgedrag nu dan ook verder niets meedelen, maar de frase 'medicatie als dat nodig is' blijft natuurlijk subjectief en hangt af van arts tot arts.