In 1956 is het thalidomide-medicijn Contergan vrij te koop in Duitsland, waar het ook ontwikkeld werd door de firma Grünenthal (Grünenthal - The link witn Nazi Germany) In de UK krijgt Distillers Ltd in 1957 een licentie en brengt een jaar later een viertal nieuwe medicijnen met thalidomide op de markt: Distaval (slaap- en kalmeermiddel) Tensival (tegen hypertnesie), Asmaval (tegen astma) en Valgraine (tegen migraine) Grünenthal heeft Distillers verzekerd dat er onderzoek werd gedaan naar dit nieuwe middel en dat het niet giftig en volledig veilig is. De firma doet zelf weinig verder onderzoek. Ze leggen in hun advertenties vooral de nadruk op de veiligheid. In tegenstelling tot de barbituraten is er bij dit kalmeer- en slaapmiddel geen kans op een overdosis. Ook kinderen lopen zo geen gevaar als ze toevallig Distaval in handen krijgen en denken dat het snoepjes zijn.
In 1960 is er nog geen thalidomide-medicijn op de Amerikaanse markt. Smith, Klein & French onderhandelen in 1956 met Grünenthal over een licentie voor de US. De firma wil het product wel eerst zelf testen, en doet dat in 1956-57 op muizen en 875 testpersonen, waaronder ook zwangere vrouwen. Na afloop brengt SKF Grünenthal op de hoogte dat ze niet geïnteresseerd zijn in het middel, officieel omdat hun onderzoekers hebben vastgesteld dat thalidomide niet effectief is als slaapmiddel. Vreemd gezien de vele positieve reacties in andere landen op dit product als kalmeer- en slaapmiddel. Hebben ze bij SKF al problemen vastgesteld bij de geboorte van kinderen van moeders die thalidomide hebben genomen tijdens de zwangerschap en verzwijgen ze die? Ook andere farmabedrijven willen niet in zee gaan met Grünenthal dat uiteindelijk een overeenkomst sluit met het William S. Merrell bedrijf uit Cincinnati, Ohio.
In de VS begint de Canadese farmacologe en arts Frances Kelsey (meisjesnaam Oldham) in augustus 1960 te werken voor de FDA (Food and Drug Administration). Haar taak is aanvragen van medische firma's, om een nieuw medicijn te verkopen in de VS, te onderzoeken.
Hieronder: Frances Oldham eind jaren 30 in een laboratorium in de Universiteit van Chicago met Dr. Geiling.
Begin september 1960 krijgt ze de opdracht (samen met een scheikundige en een farmacoloog) het middel thalidomide, dat het William S. Merrell bedrijf op de markt wil brengen, te beoordelen op zijn veiligheid. Ze heeft 60 dagen om deze aanvraag goed te keuren of af te wijzen. Bij gebrek aan reactie binnen deze periode wordt het medicijn automatisch goedgekeurd. In de bijgeleverde documentatie verklaren een 30-tal dokters laaiend enthousiast te zijn over dit nieuwe middel, maar het zijn niet meer dan getuigenissen, die niet ondersteund worden door wetenschappelijke studie. Omdat thalidomide al in zoveel Europese landen is goedgekeurd en Merrell denkt dat dit ook in VS maar een formaliteit zal zijn heeft de firma bijzonder weinig moeite gedaan om veel bewijsmateriaal, rond de veiligheid van thalidomide, toe te voegen.
Dokter Joseph Murray is de contactpersoon bij het Merrell-bedrijf. Frances Kelsey verzoekt hem eerst wat meer klinische studie te doen, en te onderzoeken hoe diverse testpersonen reageren op het nieuwe middel. Murray reageert hier gefrustreerd op. Het is duidelijk dat Merrell niet veel zin heeft om bijkomend onderzoek te laten doen.
Op 31 december 1960 schrijft in de UK dokter Leslie Florence een brief naar 'The British Medical Journal'. Hij legt een verband tussen het thalidomidemedicijn Distaval, dat hij voorgeschreven heeft aan een aantal van zijn patïënten en de pijnlijke tintelingen die ze daarna kregen in voeten en handen, die wijzen op 'perifere neuropathie' . Nadat ze stopten met de inname van Distaval verdwenen de syptomen gedeeltelijk. Verder prijst hij Distaval wel aan als een uitstekend kalmerend middel.
Frances Kelsey leest de brief maar eind januari, wanneer ze een exemplaar van het tijdschrift doorbladert. Het is de eerste keer dat ze verneemt dat thalidomide perifere zenuwaantasting zou kunnen veroorzaken. Daarop schrijft ze onmiddellijk opnieuw een brief naar Merrell met het verzoek om meer informatie en bewijs dat het middel veilig is te bezorgen. Later verneemt ze dat deze bijwerking al eerder bekend was in Europa en vermoedt dat Merrell daarvan al op de hoogte was bij de aanvraag. Joseph Murray verklaart begin februari echter dat hij ook maar na het lezen van dezelfde brief voor het eerst geconfronteerd werd met deze bijwerking van thalidomide. Nochtans is Grünenthal, de firma van wie ze de licentie in Duitsland kregen, al langer op de hoogte. Een aantal dokters legt al vlug na de lancering van Contergan een verband tussen het medicijn en zenuwaantasting.
Dat doet ook neuroloog Ralf Voss, uit Dusseldorf. Eén van zijn patiënten, een 68 jarige man die gedurende 18 maand Contergan heeft genomen, krijgt perifere zenuwaantasting. Voss zendt hierover op 3 oktober 1959 een brief naar Grünenthal, maar de firma ontkent dat dit een bijwerking van thalidomide is. Ondertussen zijn ze echter al aan het overleggen met hun advocaten over eventuele schadeclaims. Op een congres van 30 april tot 1 mei 1960 in Düsseldof maakt Voss openbaar dat het wel degelijk een gevolg is van het medicijn. Rond die tijd heeft ook een wetenschapper die voor Distillers Ltd. werkt dit probleem vastgesteld. Maar pas laat in 1960 voegt Distillers een waarschuwing toe op de verpakking.
Het is mogelijk dat Grünenthal, Merrell niet op de hoogte heeft gebracht van deze verontrustende ontwikkeling rond thalidomide in Europa, en dat Murray inderdaad pas de eerste keer hier iets over verneemt bij het lezen van het artikel in de British Medical Journey. Frances Kelsey verklaart later dat Murray al langer op de hoogte was, maar bewust niets over de bijwerking aan het dossier bijvoegde . Ze voegt eraan toe dat ze op dat moment in ieder geval verbaasd was dat de klinische studie van een medicijn zo slordig werd uitgevoerd voor een aanvraag werd gedaan en dat er zo weinig bewijsmateriaal of andere info werd toegevoegd.
In ieder geval vliegt Joseph Murray nu zo vlug mogelijk naar Europa om daar meer informatie te krijgen. Wanneer hij terugkeert heeft hij 'goed nieuws'. De bijwerking is niet echt ernstig en het zou ook nog met een vitaminetekort kunnen te maken hebben. Een bewuste leugen of naïviteit nadat Grünenthal hem heeft gerustgesteld?
Kelsey is nu meer dan ooit vastbesloten om het medicijn niet goed te keuren voor ze meer resultaten van research en testen heeft ontvangen. Ze vraagt aan Murray alle dokters, die thalidomide kregen, om gedurende een langere periode te testen op patiënten, te contacteren, de namen van die patiënten op te vragen en navraag te doen of er daarvan zijn die een perifere zenuwontsteking kregen. Eerder heeft het FDA al een lijst van die 'onderzoekers' opgevraagd bij Merrell en daar stonden toen tussen de 30 en 40 namen op. Frances Kelley weet dus niet dat het bedrijf ook aan meer dan duizend andere dokters het medicijn heeft toegezonden om eens te 'proberen' als kalmeer- en slaapmiddel! Bij Merrell zien ze geen reden om dat nu bekend te maken en ze contacteren dan ook alleen dat kleine groepje onderzoekers.
De andere dokters hebben ze de thalidomine bezorgd met de mededeling dat het nieuwe medicijn binnenkort zal goedgekeurd worden en dat ze geen gegevens moetenn bijhouden van de personen aan wie ze het meegeven. Het is niet raar dat een dokter dan dit nieuwe middel als een gratis staaltje meegeeft aan een patiënt en het aanbeveelt als een nieuw, efficiënt kalmeer- of slaapmiddel, of het aan familieleden, vrienden of kennissen geeft. Frances Kelsey heeft er dus geen idee van dat er potentieel veel meer personen zijn die het middel gebruikt hebben
Ondertussen is Merrell blijkbaar niet in het minst ongerust en in april 1961 wijst hij de FDA nog eens op de grote veiligheid van het product in vergelijking met barbituraten. In mei reageert Kelsey met een brief waarin ze schrijft dat ze bezorgd is omdat de firma bij aanvraag blijkbaar al op de hoogte was van mogelijke gevaarlijk neurologische bijwerkingen en dit verzweeg. Rond die periode begint ze zich ook zorgen te maken over het eventuele gevaar bij zwangerschap. Een medicijn kan een aparte werking hebben op de moeder en de foetus. Recent is er ook een shift in de FDA en besteden dokters meer aandacht aan het effect van een medicijn op een ongeboren kind. Daar moet Merrell ook meer onderzoek naar doen.
Maar Merrell is dat niet van plan. Het duurt allemaal al veel te lang. Ze willen hoogstens op het etiket een waarschuwing toevoegen om het medicijn niet te gebruiken tijdens een zwangerschap. Ondertussen raakt Murray echt gefrustreerd. Wat hij dacht dat een fluitje van een cent zou zijn sleept nu al bijna een jaar aan. Hij vreest dat Kevadon niet tegen Kerstmis zal goedgekeurd worden en dat is dé topperiode voor verkoop van een kalmeer- en slaapmiddel. Zijn firma had al gehoopt het nieuwe medicijn in de kerstperiode van 1960 te kunnen lanceren, en nu ziet het er naar uit dat dit ook in 1961 niet zal lukken.
Op 7 september doet hij een nieuwe poging om Kelsey te overtuigen. Hij bezoekt Frances Kelsey in haar kantoor, met twee andere Merrell-werknemers en dokter Louis Lasagna. Lasagna, verbonden aan de John Hopkins universiteit in Baltimore is een gewaardeerd arts en wetenschapper en een hevige voorstander van gecontroleerd klinisch onderzoek van een nieuw medicijn en sterk bewijsmateriaal. Die moet volgens Murray Kelsey toch over de streep kunnen trekken. Maar op haar vraag of thalidomide veilig is bij zwangerschap, moet ook Lasagna het antwoord schuldig blijven. Frances Kelsey is niet van plan toe te geven. zolang er daarvoor geen bewijzen zijn.
Ondertussen worden er in Europa een groot aantal misvormde baby's geboren, maar er wordt voorlopig nog geen verband gelegd met thalidomide. Ook in Cincinnati, de thuisbasis van Merrell zijn er een paar gevallen gemeld. En dan verschijnt er op 25 november 1961 in Duitsland in 'Welt am Sonntag' een artikel van Widukind Lenz, waarin hij meedeelt dat een 'wijdverbreid medicijn' verantwoordelijk is voor het grote aantal recente geboortes van kinderen met ontbrekende ledematen, of een hartdefect. Het wordt daarna al vlug bekend dat het om thalidomide gaat.
Een dag later haalt Grünenthal Contergan van de markt en de UK volgt op 2 december. Op 30 november belt Murray naar Frances Kelsey en vertelt haar het nieuws over thalidomide en het 'mogelijk' verband met geboorteafwijkingen .Merrell beëindigt voorlopig alle testen en zendt het 40-tal onderzoekers op 5 december een brief met een waarschuwing over het nieuwe medicijn. Op 21 februari 1962 volgt een tweede brief, waarin de firma blijft volhouden dat er nog altijd geen afdoende bewijs is dat thalidomide verantwoordelijk is voor de geboorteafwijkingen. Tenslotte trekken ze op 8 maart 1962 hun aanvraag bij het FDA in.
In een mededeling later vermeldt Merrell dat ze de brief van 21 februari naar 'alle dokters' hebben gezonden. Frances Kelsey begint nu te vermoeden dat veel meer dokters dan de 40 onderzoekers thalidomide hebben ontvangen. Ze vraagt een complete lijst op bij Merrell, die ze op 25 april ontvangt. Ze stelt vast dat het om iets meer dan 1000 dokters gaat. Het wordt nu een race tegen de tijd om ze allemaal te bezoeken, hun resterende voorraad van het medicijn mee te nemen, een lijst te krijgen met alle personen aan wie ze thalidomide hebben meegegeven en na te kijken of er daaronder ook zwangere vrouwen waren. Merrell zendt ook een brief naar alle betreffende dokters, waarin ze het medicijn terugvragen. Een aantal vertegenwoordigers van Merrell komt ondertussen Kelsey opzoeken om te informeren of ze niet te hard werd behandeld door hun vertegenwoordiger. De firma is nu duidelijk bezig met schadebeperking. Kelsey vindt van wel en er verschijnen ook in diverse kranten commentaren van haar, waarin ze dat bevestigt.
Ze vertelt later ook nog dat ze toen ze begon te werken bij de FDA vaak verhalen hoorde over hoe recensenten, die een nieuw medicijn moesten beoordelen en andere werknemers van de FDA, vaak gingen lunchen met vertegenwoordigers van de farmabedrijven in chique restaurants. 'Veel mannen van de farmabedrijven kwamen goed overeen met die van de FDA.'
Hieronder: Autobiographical Reflections door Frances Oldham Kelsey (over thalidomide pag.49-79)
Vanaf de jaren 50 worden in de VS steeds meer medicijnen verkocht. Vooral amfetamines en barbituraten worden massaal voorgeschreven. In 1959 start senatorEstes Kefauvereen onderzoek naar de monsterwinsten die de grote medische firma's in Amerika maken, en naar de veiligheid van de medicijnen en de goedkeuring ervan. De farmasector verweert zich onder andere met het argument, dat research, ontwikkeling, promotie en adverteren hun handenvol geld kost. Kefauver kan al vlug het tegendeel bewijzen. Een voorbeeld daarvan is dat SKF (Smith, Klein & French) hun medicijn Thorazine (chlorpromazine) verkopen aan 3$ voor 50 pillen. In Frankrijk vraagt Rhône-Poulenc, het farmabedrijf, dat de licentie voor chlorpromazine voor de Amerikaanse markt aan SKF verkocht heeft, maar 0,50$ vraagt voor hetzelfde aantal pillen, die ze daar onder de merknaam Largactil verkopen. (zie: Thorazine - het vergeten medcijn voor ADHD)
Uiteindelijk maakt Kefauver brandhout van al hun argumenten en kan aantonen:
- dat deze medische concerns trucs gebruiken om hun patent op een medicijn, dat eigenlijk al tot het publieke domein zou mogen behoren, te verlengen.
-dat de meeste van hun nieuwe medicijnen geen nieuwe belangrijke bijdrage leveren aan de medische wereld, en meestal zelfs geen nieuwe ontdekking zijn.
-dat de farmabedrijven via hun advertenties in medische tijdschriften dokters misleiden door ze te laten denken dat nieuwe medicijnen met een patent veel beter werken dan vroegere, goedkopere medicijnen.
-dat het testen van veiligheid en doeltreffendenheid van een nieuwe medicijn meestal door de firma's zelf wordt georganiseerd met vaak vervalste resultaten.
-dat er vaak een belangenvermenging is tussen deze firma's en de federale instanties die de medicijnen moeten goedkeuren en reguleren voor gebruik. Zo kan hij bewijzen dat het hoofd van de dienst antibiotica van de FDA, 300.000$ honorarium heeft ontvangen van de firma's waarvan hij medicijnen moest beoordelen.
Kefauver komt in 1961 met een wetsvoorstel, dat misbruik, fraude en corruptie in de farmaceutische sector aan banden moet leggen door:
-strenge, federale regulering en speciale controle op verslavende medicijnen.
-patentrechten op een nieuw medicijn te beperken om zo meer competitie toe te laten en bewijs te vragen dat het nieuwe medicijn effectief een verbetering is tegenover een ouder, vooraleer een patent toe te kennen.
SKF en de andere grote farmaceutische bedrijven hebben echter veel connecties in het Amerikaanse congres. De sector gaat ook nog in de aanval via een groot aantal advertenties in medische tijdschriften, en een enorme 'public relations' campagne in de media om hun imago op te poetsen. En hoewel ook president Kennedy achter het wetsvoorstel staat, ziet het er in 1962 naar uit, dat het niet zal worden aangenomen. Corruptie en geld schijnen dus weer eens te gaan winnen
Het thalidomide-schandaal
Maar in de zomer beginnen er in de Amerikaanse kranten artikelen te verschijnen over baby's in Europa, die geboren worden met ontbrekende of onderontwikkelde ledematen. In november 1961 heeft de Duitse arts-geneticus Widukind Lenz een verband kunnen leggen met Thalidomide
Hieronder: Welt am Sonntag - 25 november 1961
Thalidomide wordt midden jaren 50 ontwikkeld door Heinrich Mückter, een ex-nazi arts en chemist, die onder andere in het concentratiekamp Buchenwald met andere artsen experimenten heeft uitgevoerd op gevangenen, en nu werkt voor de Duitse firma Grünenthal . In 1956 brengt de firma Grippex op de markt, een middel tegen de griep, met thalidomide, quinine, vitamine C en nog een paar andere producten. Een jaar later lanceren ze Contergan, een kalmeermiddel dat minder risico biedt op een overdosis dan andere sedativa, op basis van thalidomide. (lees: Contergan testen op kinderen) Er is gewone Contergan voor overdag en Contergan Forte, voor 's nachts. Het medicijn wordt als kalmeermiddel al vlug enorm populair in Duitsland en verkoopt tot 5 keer meer dan de concurrenten.
Vanaf 1959 wordt het middel in Duitsland ook aanbevolen en voorgeschreven tegen ochtendmisselijkheid en overgeven bij zwangerschap. Pas later zal bekend worden dat het medicijn, bij inname in het eerste trimester van de zwangerschap, vooral tussen de 35ste en 49ste dag na de laatste menstruatie, een afwijking in de foetus zo goed als onvermijdbaar maakt.
In de UK pikt Distillers Ltd. het product op en begint het in april 1958 te verkopen onder de merknamen 'Distaval', Tensival, Asmaval en Valgraine .Begin jaren 60 is thalidomide al in een 40-tal landen te koop onder diverse namen, in Belgïe en Nederland Softenon.
Hieronder: Publiciteit in de UK voor Distaval. Kinderen zijn veilig voor een accidentele overdosis van het product, maar er zullen uiteindelijk wereldwijd 10.000 kinderen geboren worden met een zware misvorming.
In de USA biedt Grünenthal het middel eerst aan bij SKF, die het in 1956 en 57 test en ook een aantal proefstalen verzendt naar dokters. Na uitgebreide research en testen ziet SKF af van de verkoop van Thalidomide. Een firma uit Cincinatti (Ohio), 'The William S. Merrell Company' (onderdeel van Richardson-Merrel Incorporation) is wel bereid het middel te verdelen. Eind 1959 zendt de firma, nog voor het medicijn is goedgekeurd, stalen naar een paar duizend dokters in de USA en Canada. Die artsen gebruiken het meestal zelf of geven het aan familieleden. Op 1 april 1961 krijgt Merrell toelating in Canada om er thalidomide te verkopen onder de merknaam Kevadon. In de herfst begint ook Frank W. Horner, een farmaceutisch bedrijf uit Montreal thalidomide te verkopen onder de naam Talimol.
Hieronder: Kevadon sample fles
Hieronder: artikel in het Canadese tijdschrift 'MacLean's' 19 mei 1962
Maar in de USA weigert Frances Oldham Kelsey, die sedert augustus 1960 voor de FDA werkt, de New Drug Application van Merrell voor thalidomide, ingediend in september, goed te keuren voor verspreiding, op basis van de informatie die ze heeft ontvangen van Merrell. Die is onvoldoende, en misleidend.. Dokter Joseph Murray, haar contactpersoon bij Merrell en andere vertegenwoordigers van de firma zetten haar onder druk en proberen haar te intimideren, maar Frances Kelsey houdt voet bij stuk. Ze weet echter niet dat Merrell in afwachting van goedkeuring al aan meer dan 1000 dokters 'Kevadon' flesjes heeft bezorgd.
In november 1961 kan de Duitse arts-geneticus Lenz, als eerste, een verband leggen tussen thalidomide en het groeiend aantal kinderen die recent in Duitsland geboren werden zonder bepaalde ledematen of met ernstige afwijkingen. Het medicijn wordt daarop in de UK en Duitsland onmiddellijk van de markt gehaald. .
Dank zij de weigering van Frances Kelsey, zijn de gevolgen in de US veel minder erg dan in Canada en de Europese landen.
Maar er wordt geschat dat er toch ongeveer 20.000 personen thalidomide ingenomen hebben, via de proefstalen die de dokters ontvingen, en een 17-tal pasgeborenen het slachtoffer werden van het medicijn. Veel van die dokters hebben geen gegevens bijgehouden over wie ze de thalidomide-pillen, meestal gratis hebben meegegeven.
Hoewel er ondertussen overweldigend bewijs is dat thalidomide verantwoordelijk is voor de afwijkingen relativeert Merrell dat. In een brief van 21 februari 1962 aan de dokters die het medicijn op proef kregen, suggereert de firma nog dat er mogelijks een andere oorzaak is en dat er nog 'veel onderzoek' zal nodig zijn om uit te wijzen dat thalidomide de echte oorzaak is van de vele recente misvormd geboren kinderen.
Pas op 8 maart 1962 trekt Merrell zijn aanvraag voor goedkeuring in. Na onderzoek blijkt dat het bedrijf zich schuldig heeft gemaakt aan wat de meeste farmabedrijven al decennia doen, invloedrijke dokters bereid vinden om in te staan en te getuigen voor een middel dat ze zelf niet getest hebben en onderzoekers contacteren (en betalen) om een gunstig artikel te schrijven, of om alleen hun naam te mogen plaatsen bij een beoordeling die ze zelf geschreven hebben. Dokters die thalodimide ontvingen om te testen, kregen informatie van Merrell, dat onderzoeken hadden uitgewezen dat thalidomide veiliger was dan andere kalmerende middelen, en dat diverse onderzoeken hadden uitgewezen dat er geen nadelige gevolgen waren voor de baby's van vrouwen die het middel namen tijdens hun zwangerschap.
In augustus 1962 brengt 'Life' het verhaal over Thalidomide.
Op 9 augustus 1962 plaatst ook 'The Daily Iowan' een artikel over thalidomide.
Een maand daarvoor daarvoor heeft een Senaatscommissie op 13 juli 1962 een beslissing genomen over het Kefauver wetsvoorstel. Er worden wel een aantal maatregelen genomen om meer transparantie en veiligheid te garanderen bij de verkoop en het gebruik van medicijnen, maar die zijn veel minder streng dan de aanpassingen die Estes Kefauver had voorgesteld.
Hieronder: The People's Voice (Helena-Montana) 27 juli 1962
Maar na het thalomide schandaal kunnen de senators de farmabedrijven niet de hand boven het hoofd blijven houden. De druk van de publieke opinie en president Kennedy doet hen nog geen maand later terug komen op hun besluit en strengere aanpassingen goedkeuren.
Hieronder: Uit dezelfde krant 'The People's Voice' 24 augustus 1962.
Hieronder: Uit The Navajo Times (Window Rock - Arieona- 29 augustus 1962
Het nieuwe wetsvoorstel wordt op 23 augustus 1962 aangenomen in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden en ondertekend door president Kennedy op 10 oktober. ( Kefauver-Harris Amendment)
Hieronder: John F. Kennedy ondertekent de nieuwe wet in aanwezigheid van Frances Kelsey (2e van links)
Ondanks de negatieve publiciteit en juridisch onderzoek blijft Merrell uiteindelijk buiten schot. In september 1964, besluit 'The Department of Justice' Merrell niet te vervolgen, omdat het middel in Canada en vele Europese landen al werd verkocht als een veilig kalmeermiddel, omdat de proefstalen alleen naar dokters met een hoge professionele reputatie werden gezonden, en omdat het moeilijk zou zijn om te bewijzen dat de verspreiding van Kevadon in de USA voor enig 'kwaad' had gezorgd. Er is slechts melding van één geval van geboorte van een misvormde baby ten gevolge van Kevadon in het hele land. Een flagrante leugen en een duidelijk voorbeeld van klassejustitie.
Uiteindelijk wordt het dus een (kleine) overwinning op de farmabedrijven. Maar de grote concerns geven zich zomaar niet gewonnen. Ondanks de nieuwe wet blijft het gebruik van amfetamines toenemen na 1964. Drie jaar eerder heeft Ciba de goedkeuring gekregen van het FDA om Ritalin ook aan kinderen te laten voorschrijven. (zie Amfetamines van neusspray tot medicijn deel 5). Pas begin jaren 70 gaat er weer verdere aktie genomen worden tegen het gebruik en misbruik van medicijnen en drugs. Maar Ritalin en andere AD(H)D-medicijnen zullen alle stormen doorstaan en hun opmars verder zetten.
Nog enkele extra feiten: Pas in 2012 bood de firma Grünenthal voor het eerst excuses aan bij de thalidomide slachtoffers. In België kregen de 35 nog levende thalidomide slachtoffers in 2019 een eenmalige uitkering van 125.000 per persoon. Ouders van een overleden kind kregen een vergoeding van 30.000 euro. (Thalidomide slachtoffers)
Hieronder: In 2016 bracht John Zaritsky de documentaire film 'No Limits' uit over thalidomide en de overlevenden van deze 'ergste medicijnramp in de geschiedenis'. (No Limits)
De zaak van Suzanne Vandeput-Coïpel gaat de wereld rond. Op 22 mei 1962 wordt in Rocourt, Carinne Vandeput geboren. Ze heeft geen armen en haar handen zitten vast aan haar schouders. Oorzaak, dokter Jacques Casters heeft haar moeder, zijn schoonzuster Suzanne Coïpel, tijdens haar zwangerschap Softenon voorgeschreven. Suzanne wil niet dat haar dochtertje zo moet leven en vraagt in het ziekenhuis om euthanasie, wat geweigerd wordt. Ze beslist daarna samen met haar familie dat het beter is om Carinne een dodelijk slaapmiddel toedienen. Jacques Casters schrijft een middel voor en op 6 juni mengt Suzanne het thuis in een flesje melk dat ze Carinne laat opdrinken. Ook haar man, zuster en schoonbroer zijn aanwezig.
Dokter Weerts die de bevalling heeft gedaan is ongerust, nadat de familie gevraagd heeft om euthanasie, en in samenspraak met de ziekenhuisdirectie wordt de politie verwittigd, die de dag erna bij Suzanne langsgaat en moet vaststellen dat Carinne overleden is. Na onderzoek worden moeder Suzanne, vader Jean-Noël, de moeder en zuster van Suzanne, en Jacques Casters aangehouden. Ze verschijnen op 5 november 1962 alle vijf voor het Hof van Assisen in Luik op beschuldiging van moord. Op zaterdag 10 november worden ze alle vijf vrijgesproken.
Hieronder: Jean-Noël Vandeput en Suzanne Coïpel
Het proces heeft een ondertussen een felle discussie geopend tussen voor- en tegenstanders van abortus en euthanasie, en wordt door de wereldpers gevolgd.
Op 9 mei 2011 verscheen bij Editions Jourdan: 'Nous avons tué par amour', geschreven door Monique Coipel, de zus van Suzanne.
En om tenslotte te eindigen: Iedereen zou denken dat thialomide nu al lang verdwenen is, maar niets is minder waar!
Hieronder: Thalidomide in het UZ Leuven. Hoeveel die het gebruiken zijn ervan op de hoogte dat ze hetzelfde medicijn nemen dat begin jaren 60 hier onder de naam Softenon werd verkocht? Als het helpt bij één ding geeft het blijkbaar niet hoe groot de kans op zware bijwerkingen zijn, en dat je er uiteindelijk nog een aandoening bij krijgt.
